Hoi… ik ben de Aardhommel. Misschien heb je me al eens gezien – al gebeurt het vaak dat je me eerst hoort. Ik kondig mezelf aan met een warme brom vanuit m’n borst. Ik ben bescheiden en zal niet snel opscheppen, maar ik ben wél een doorzetter. Terwijl de ochtenden nog kil zijn en de lucht nog ruikt naar winter, trek ik er als een van de eersten dapper op uit. Ik heb een lijf dat de kou aankan. Vanbinnen kan ik mezelf warm trillen, alsof er in mij een klein vuurtje huist dat nooit helemaal uitgaat. Daarom kan ik al vliegen als anderen nog wachten op zachtere dagen.

Mijn thuis bouw ik het liefst dicht bij de grond, soms in een verlaten muizenholletje of een verborgen hoekje onder wat gras en bladeren. Ik ben een beetje het type “betrouwbare buur”: ik kom elke dag langs, ik zoem ijverig, en doe dat in afstemming met mijn opdrachtgever: moeder natuur. Samen werken we aan een klein wonder. Terwijl ik van bloem naar bloem vlieg, laat ik het leven bloeien. Als jij mij adopteert, sta je eigenlijk met mij aan het begin van het seizoen. Jij helpt me de kou door, zodat ik de eerste bloemen kan bezoeken — en zo de basis kan leggen voor alles wat later rijpt en groeit.

Foto: Arie Koster

Ik ben de Steenhommel… Ik zie er stoerder uit dan mijn neefjes en nichtjes.
Bijna helemaal zwart, alsof ik de nacht heb aangetrokken. Maar achteraan draag ik een vuurvlammetje: mijn rode staart. Als een klein geheim dat ik alleen de bloemen van dichtbij laat zien.

Ik ben gek op warme plekken. De straling van zon op steen. Van hoekjes die anderen vergeten. Je vindt me vaak in tuinen en bermen, waar ik mijn nest maak in oude muurtjes, tussen stenen, of in de grond bij een beschutte plek.

Soms word ik “mysterieus” genoemd. Dat snap ik wel. Ik ben niet de drukste van het veld, ik vlieg niet om applaus te krijgen, ik vlieg omdat ik ergens heen moet. Omdat de zoemende plicht roept. Omdat er nectar wacht. Maar als je mij eenmaal kent, zie je het: ik ben misschien pluizig, maar krachtig. Terwijl ik van bloem naar bloem ga, drink ik nectar en neem ik stuifmeel met me mee. Dat noemen jullie bestuiving. Voor mij is het gewoon onderdeel van leven.

Adopteer je mij? Dan werken we samen verder aan een wereld die blijft bloeien en zoemen.

Foto: Pieter van Breugel

Ik ben de Boomhommel… en ik moet je iets bekennen: ik hou van hoog. Hoog wonen. Hoog dromen. Hoog de lucht in, waar het licht net iets zachter lijkt en de wereld onder je beweegt als een schilderij.

In plaats van onder de grond te wonen, zoek ik mijn onderkomen liever in nestkastjes, holle bomen, oude schuren of zolders. Ik ben gek op geheime plekjes waar ik een warm holletje kan maken van pluis of mos. Mijn huis is klein, maar mijn plannen zijn groots.

Ik ben er vaak al vroeg in het seizoen bij. Ook al is het gras nog bedekt onder een laagje douw, zodra de thermometer 10 graden aantikt begin ik met bouwen. Mijn vachtje is bijzonder: roestbruin op mijn lijf en met een helder wit puntje op m’n bips. Alsof ik per ongeluk een verfdip heb gehad. En ik draag het met trots.

Sponsor je mij? Dan sponsor je een hommel met een open blik en een hart vol avontuur. Een klein pluizenbolletje dat altijd onderweg is naar iets nieuws. En al vliegend vermenigvuldig ik de natuur: ik verbind bloemen met elkaar, zodat ze zaad en vruchten kunnen vormen.

Foto: Pieter van Breugel