een wilde bij op een bloem
een akkerhommel op een bloem

Het vertellen van de bijen

Van oudsher zijn bijen de boodschappers tussen onze wereld en het hiernamaals, niet gek dat bij de dood van koningin Elisabeth de paleisimkers de bijenkasten in de paleistuin afliepen om de bijen te informeren over het overlijden van de koningin.

Mijn vader stierf op een zonovergoten dag in april drie jaar geleden. Hij imkerde en had samen met zijn vrouw een aantal bijenvolken in kasten op het balkon. In de stad is het voor bijen goed toeven. Waar er voor bijen nauwelijks te eten is in het landelijke gebied door de kaalslag van de industriële landbouw, is de stad een oase van bloemen en planten waar de bijen zich voeden.

Mijn vader, net 65 en eerder gestopt met werken omdat hij nog zoveel andere dingen van plan was in het leven, stierf ’s nachts aan de gevolgen van een hersentumor genaamd Pietje. Ja de tumor had hij een naam gegeven, dat maakte het sterfproces aangenamer en de ziekte minder anoniem.

We besloten hem op te baren in de huiskamer en zijn lichaam te koelen met graszoden onder de kist, een methode die ik overigens iedereen kan aanraden. Nog voordat we de tuin inliepen om graszoden uit te gaan spitten begonnen de bijen te zwermen. Als een tornado spiraalde ze uit hun korven eerst omhoog en toen naar beneden.

Tijdens het spitten danste ze om ons heen en vulde de ruimte met gezoem. Ze klonterde aan ons lichaam, aan takjes van de perenboom en vlogen weer op.

Uren hebben ze gedanst totdat ze samenkwamen in een oud vogelhuisje en daar als een grote klont aan elkaar vastgeklampt tot rust kwamen. De imker is dood en de bijen vliegen uit. We zijn naar het balkon gelopen om de andere bijenvolkjes te vertellen dat de imker dood is en dat er nog een imker levend is die goed voor ze zal blijven zorgen. Het vertellen van de bijen, de bijen als boodschapper tussen onze wereld en het hiernamaals.

Zo werden ook de bijen van koningin
Elisabeth geïnformeerd na haar overlijden. Lees het hier.